หากกำลังมองหาของขวัญมอบให้แก่กันในช่วงเทศกาลปีใหม่ที่จะมาถึงนี้ ทางมูลนิธิสงเคราะห์็สัตว์ กาญจนุบุรี ได้จัดทำ ปฏิทินตั้งโต๊ะ ปี 2555 และเสื้อ T-Shirt รายได้จากการจัดจำหน่าย  นำมาสมทบช่วยเหลือ สุนัขและแมวจรจัด ของมูลนิธิฯ ค่ะ

สามารถสั่งซื้อได้ที่พี่ไก่ใจดีนะคะ พี่ไก่คอยช่วยเหลือสนับสนุนกิจกรรมให้กับทางมูลนิธิฯ ด้วยดีเสมอมา
ขอขอบคุณพี่ไก่ มา ณ โอมากนะคะ

สั่งซื้อ Click ที่นี่ได้เลยค่ะ

ปฏิทินตั้งโต๊ะ ราคาเล่มละ 100 บาทค่ะ มี 2 แบบให้เลือกนะคะ

แบบที่หนึ่ง  รวมรูปสุนัขหลายๆพันธุ์  12 เดือน 12 พันธุ์ไม่ซ้ำกัน

แบบที่สอง รวมรูปสัตว์ต่างๆหลายชนิด

เสื้อ T-Shirt มีสามสีนะคะ  สีเหลือง สีชมพู และสีส้ม มีทั้งคอกลม และคอวี

Size: S/36″
Size: M/40″
Size: L/44″
ราคาตัวละ 180 บาท

Size: XL/48″
ราคาตัวละ 200 บาท

สั่งซื้อ Click ที่นี่ได้เลยค่ะ

เดี๋ยวนี้บรรดาคนรักสุนัขคงไม่ต้องเศร้าเสียใจอีกต่อไป หากเจ้าตูบของคุณเกิดล้มป่วยด้วยโรคทางกระดูก ทั้งนี้ด้วยพระเมตตากรุณาในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวที่ทรงมีต่อสัตว์เลี้ยงต่างๆ โดยเฉพาะสุนัขที่ทรงมีความใกล้ชิดเป็นอย่างมาก ทรงสนพระราชหฤทัยในการรักษาสัตว์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสัตว์ที่ป่วยเป็นโรคกระดูก ซึ่งปัจจุบันพบว่ามีอยู่เป็นจำนวนมาก ด้วยนำ้พระราชหฤทัยอันประเสริฐสุดได้ทรงพระกรุณาพระราชทานเงินรายได้จากการจำหน่ายเสื้อคุณทองแดงจำนวน ๒,๑๓๑,๓๕๑ บาท สร้างสระว่ายนำ้สำหรับสุนัขขึ้น ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้โรงพยาบาลสัตว์ คณะสัตวแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ บางเขน เป็นผู้ดำเนินการสร้างสระว่ายนำ้สำหรับการรักษาแบบธาราบำบัดเพื่อช่วยฟื้นฟูสภาพร่างกายสุนัขที่ป่วยด้วยโรคทางกระดูกและข้อ รวมถึงโรคทางระบบประสาท พร้อมกับพระราชทานชื่อว่า “สระสุวรรณชาด” ตามชื่อคุณทองแดงผู้เป็นเจ้าของสระ

สระสุวรรณชาดแบ่งเป็น ๒ ส่วน คือ ส่วนสระว่ายนำ้สำหรับสุนัขทั่วไปที่ต้องการออกกำลังกาย และส่วนสระกายภาพบำบัดสำหรับสุนัขป่วย โดยสุนัขที่เข้ารับการรักษาจะไม่เสียค่าใช้จ่าย นอกจากค่าบำรุงรักษาสระนำ้รายละ ๑๕๐ บาทเท่านั้น และในปัจจุบันก็มีเจ้าตูบเข้ามาใช้บริการที่สระดังกล่าวเฉลี่ยวันละ ๑๐ ตัวเลยทีเดียว
นับเป็นพระมหากรุณาธิคุณที่แผ่ไพศาลสู่สัตว์โลกทั้งปวง

แหล่งที่มา: ข่าวมูลนิธิสงเคราะห์สัตว์ ฉบับที่ 1 ปี 2553

การยิ้มในแต่ละครั้งอาศัยการเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อจำนวน ๑๗  มัด เมื่อเรายิ้ม สมองจะหลั่งสารเอนดอร์ฟินส์ (endorphins) ออกมา สารตัวนี้นี่เองที่ทำให้คนเรารู้สึกมีความสุข

การทำหน้านิ่วคิ้วขมวดต้องอาศัยการเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อมากถึง ๔๓ มัด และทำให้หน้าแก่กว่าวัย

แหล่งที่มา: ข่าวมูลนิธิสงเคราะห์สัตว์ ฉบับที่ 2 ปี 2553

ด.ช.ณภัทร ดีเย็น (ป 5/1)

ลมร้อนโชยพัดผ่าน  สดชื่นบานยิ้มปรีด
ฤดูร้อนนำพา  ความสุขมาให้พวกเรา

ไปเที่ยวเล่นน้ำทะเล เสียงร้องเฮทุกข์บรรเทา
ลืมเรื่องที่โศกเศร้า  คลายความเหงาไม่เหนื่อยกาย

หากใครเบื่อเหลือทน ใจกังวลและวุ่นวาย
ความสุขลับเลือนหาย ละลายไปใจร้อนรน

คนเราถ้ายิ้มได้ จะสดใสคลายกังวล
ถึงแม้ร้อนสุดทน เราเป็นคนควรใจเย็น

แหล่งที่มา: ข่าวมูลนิธิสงเคราะห์สัตว์ ฉบับที่ 2 ปี 2553

เป็นสุนัขเพศผู้ สีนำ้ตาลดำ ที่ถูกนำมาปล่อยทิ้ง แล้วมันก็เดินเข้ามาขอ อาศัยอยู่ที่สวนสัตว์เลี้ยง ด้วยลักษณะที่น่าเกรงขามจึงไม่มีสุนัขตัวใดขับไล่ แม่ชีจึงตั้งชื่อมันว่า “ตีนโต”

หลังจากนั้นมันก็ทำหน้าที่เป็น รปภ. ให้แม่ชี หากแม่ชีไปทำงานที่ใดมันจะคอยเฝ้ามองและติดตามไปด้วย ทุกวันแม่ชีจะต้องไปทำหน้าที่จ่ายอาหารที่โรงครัว มันก็ตามไปเฝ้านั่งรอ นอนรอ จนกว่าแม่ชีจะกลับ ส่วนเวลากลางคืน ตีนโตจะคอยดูแลความปลอดภัยอยู่ที่หน้าสำนักงานฯ หากมีผู้เข้ามายามวิกาลมันจะกระโจนเห่าและกัดเป็นที่น่าเกรงกลัว จนไม่มีใครกล้าเข้ามาในเวลากลางคืน

แหล่งที่มา: ข่าวมูลนิธิสงเคราะห์สัตว์ ฉบับที่ 2 ปี 2553

สุปรีย เชนยะวณิข

บ้านเจ้าของมอมเป็นบ้านทาวน์เฮ้าส์  การนำสัตว์เลี้ยงเข้ามาเลี้ยงไม่ใช่เป็นเรื่องยาก แต่การที่จะต้องดูแล รับผิดชอบต่อสัตว์ที่นำเข้ามาเป็นเรื่องที่สำคัญมากและยากกว่า

ครอบครัวของมอมต้องการให้ลูก ๆ มีของเล่นจึงนำลูกสุนัขพันธุ์ผสมเพศเมียมาเลี้ยงให้เป็นของเล่นและเพื่อนเล่นของลูกๆ และตั้งชื่อมันว่า “มอม” เจ้าของไม่ได้สนใจ ใ่ส่ใจกับสัตว์ที่มีชีวิตตัวนี้เลย

มอมไม่ได้กินไม่ได้อยู่ ถึงเวลาลูกๆ เอาไปอุ้มเล่น เวลามันหิวมันจะร้อง เจ้าของก็ไม่เคยใส่ใจ  เพื่อนบ้านที่รักสัตว์เห็นจึงคอยนำอาหารหยิบยื่นให้มอมได้กิน  พอมอมอายุได้ ๒ เดือน มันซนไปกัดรองเท้าเจ้าของบ้าน เขาจึงนำมอมไปปล่อยทิ้งท้ายหมู่บ้าน เพื่อนบ้านที่เคยให้อาหารมอมกินก็ตามไปให้อาหารมอมที่ท้ายหมู่บ้าน เพื่อนบ้านที่ไม่รักสัตว์คอยต่อว่า ถากถางและบอกจะเรียกเทศบาลมาจับ  พอมอมอายุได้ ๖ เดือน คนรักสัตว์ก็ช่วยกันนำมอมไปทำหมัน มอมโตแล้วก็คอยวิ่งตามคนให้อาหาร จนกระทั่งมอมกลับมาอยู่ซอยเดิมที่เคยอยู่ เจ้าของเดิมเห็นมอมก็ทำเฉย มอมกลายเป็นหมาจรจัด ไม่มีเจ้าของ มอมพบผู้คนก็เข้าไปใกล้ คนไม่รักสัตว์ก็กลัวมอมจะกัด เจ้าของเดิมรู้ก็นำมอมไปปล่อยอีกครั้ง มอมโตแล้วจึงสามารถกลับมาบ้านได้อีกครั้ง สุดท้ายคนให้อาหารมอมกินจึงพามอมไปอยู่จังหวัดอุทัยธานี  เพื่อตัดปัญหาต่างๆ  จึงอยากจะบอกว่าคนที่ไม่พร้อมจะเลี้ยงสัตว์ ไม่มีความเมตตาและรับผิดชอบก็อย่าได้นำสุนัขมาเลี้ยงอีกเลยเพราะมันเป็นบาป

ส่วนครอบครัวมอมยังคิดไม่ได้ ไม่มีจิตสำนึก  เขายังสรรหาสุนัขมาเลี้ยงอีก ทุกวันนี้สุนัขที่เขาเลี้ยงอยู่ ๒ ตัว ก็ยังเลี้ยงปล่อยให้อยู่ตามยถากรรมเช่นเคย คือไม่เคยดูแล อาหารให้บ้าง ไม่ให้บ้าง เป็นกรรมของสัตว์จริงๆ  ถ้ามันสามารถพูดได้ มันคงขอให้เลี้ยงมันด้วยความรักและเมตตาบ้าง

แหล่งที่มา: ข่าวมูลนิธิสงเคราะห์สัตว์ ฉบับที่ 2 ปี 2553

ช่วงนี้สวนสัตว์เลี้ยงประสบภัยแล้งขั้นรุนแรง ต้องตั้งแทงค์นำ้หน้าคอกสุนัข-แมว เพื่อขนน้ำจากที่อื่น ขณะนี้สถานที่ใกล้เคียง เช่น สถาบันฝึกอบรมผู้นำ, เอแบค, บ่อนำ้สาธารณะพุประดู่ ปรากฏว่าตามสระและบ่อนำ้แห้งหมด น้ำประปาของหมู่บ้านต้องเปิด-ปิดเป็นเวลา

มูลนิธิสงเคราะห์สัตว์ขอขอบคุณ

• พลตรีอุทิศ  สุนทร ผู้บัญชาการกองพลทหารราบที่ ๙
• พลตรีตะวัน เรืองศรี ผู้บังคับการจังหวัดทหารบกกาญจนบุรี ที่ได้สงเคราะห์น้ำใช้
• พ.อ.ณรงค์ชัย – ร.อ.หญิงจิราวดี กิ่งเกตุ ที่ได้จัดฝึกอบรมหมออาสาวิชาเทพประสิทธิ์ ณ สถาบันฝึกอบรมผู้นำและมอบรายได้ให้การกุศลทั้งหมด มูลนิธิสงเคราะห์สัตว์เป็นองค์กรหนึ่งที่ได้รับบริจาคด้วย
• คณะคุณปริยา วงษ์สูง บริจาคเงินซื้อแทงค์น้ำ จำนวน ๑ ใบ ได้จัดซื้อและนำมาตั้งไว้หน้าคอกสุนัขแล้ว
• ท่านผู้อำนวยการโรงพยาบาลสัตว์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์กำแพงแสน ที่ได้พาคณะหมอมาทำการรักษาสัตว์ป่วยและทำหมันสุนัขและแมวที่สวนสัตว์เลี้ยงกาญจนบุรี
• นิสิตคณะสัตวแพทย์ มหาวิทยาลัยมหิดล ได้ขอนำแมวเพศผู้และเพศเมีย จำนวน ๓๒ ตัวไปศึกษาเพื่อทำหมันและฉีดยา
• นิสิตคณะสัตวแพทย์ มหาวิทยาลัยเกษตร-ศาสตร์ ขอเลือดสุนัขไปทำการวิจัย ทดสอบเผ่าพันธุ์ของสุนัขพันธุ์ทาง

แหล่งที่มา: ข่าวมูลนิธิสงเคราะห์สัตว์ ฉบับที่ 2 ปี 2553

ชุม เจตนาดี

ชายคนหนึ่งขึ้นโรงพักไปแจ้งความเรื่องภรรยาหาย
สารวัตร :  ภรรยาคุณสูงเท่าไหร่?
เจ้าทุกข์ : ผมไม่เคยสังเกตครับ
สารวัตร :  ผอมหรืออ้วน?
เจ้าทุกข์ : ก็ไม่เชิงผอมหรืออ้วน
สารวัตร :  ตาสีอะไร?
เจ้าทุกข์ : ไม่ได้สังเกตอีกล่ะครับ
สารวัตร :  ผมล่ะ สีอะไร?
เจ้าทุกข์ :  เธอเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ตามแฟชั่น
สารวัตร :  ตอนหายไปจากบ้าน ภรรยาคุณแต่งกายยังไง?
เจ้าทุกข์ : นุ่งกางเกงหรือแต่งเป็นชุด ผมจำไม่ค่อยได้ครับ
สารวัตร :  มีใครไปกับเธอหรือเปล่า?
เจ้าทุกข์ : มีครับ เป็นหมาพันธุ์ลาบราดอร์ ชื่อ “ซาบู” ใส่ปลอกคอ ล่ามโซ่สีทอง สูงประมาณ ๓๐ นิ้ว ตาสีฟ้า ขนสีน้ำตาล เล็บนิ้วโป้งขาหน้าซ้ายบิ่นนิดหน่อย ไม่เคยเห่า ปลอกคอมีกระดิ่งสีฟ้าแขวนโดยรอบ มันไม่ชอบกินผัก เรากินอาหารด้วยกัน วิ่งออกกำลังกายทุกวัน..(แล้วเขาก็เริ่มร้องไห้)
สารวัตร : ได้การละ พวกเราตามหาหมาให้เจอก่อนนะ!

แหล่งที่มา: ข่าวมูลนิธิสงเคราะห์สัตว์ ฉบับที่ 2 ปี 2553

วาณิช จรุงกิจอนันต์

ผมเห็นภาพข่าวในหนังสือพิมพ์ เป็นภาพของรถสิบล้อคันหนึ่งซึ่งบรรทุกหมาเจ็ดร้อยตัว รถสิบล้อหนึ่งคันบรรทุกหมาเจ็ดร้อยตัวได้อย่างไร “ยูแฮฟทูซีอิททูบีลิฟอิท” ครับ ต้องได้เห็นถึงจะเชื่อ ส่วนบรรทุกของรถนั้นทั้งหมดทุกส่วนเขาทำเป็นชั้นๆ กั้นด้วยตาข่ายไว้ทั้งหมดเจ็ดชั้น แต่ละชั้นมีความสูงพอให้หมาหมอบได้

เจ็ดชั้นก็เจ็ดร้อย ขนาดหมานั้นไม่ใช่ขนาดอัลเซเชี่ยนลา-บราดอร์หรือร็อตไวเลอร์เป็นหมาไทยพันทาง “เธาซันด์เวย์” แบบที่เห็นตามตรอกตามซอยทั่วไปในบ้านเรา และเจ็ดร้อยชีวิตนั่นไปจากบ้านเรา

คือคำบรรยายภาพบอกว่า รถบรรทุกสิบล้อนั้นเป็นรถจากเวียดนาม ภาพที่ถ่ายนี้ถ่ายในลาว หมาเจ็ดร้อยตัวนั้นเชื่อว่า หรือเชื่อได้เลยว่าเป็นหมาจากเมืองไทย การขนส่งหมาอย่างที่เห็นในภาพนั้น ส่งกันอาทิตย์ละสองครั้ง

เจ็ดร้อยชีวิตนั่นคงไม่ได้ส่งไปเวียดนามเพื่อการอุปถัมภ์ เลี้ยงดูเป็นเพื่อนสัตว์เลี้ยงหรือหมาเฝ้าบ้าน แต่จะไปเป็นหมาพะโล้ หรือนึ่งอบตุ๋นเป็นอาหารอะไรชนิดไหนก็ตามแต่จะมีในรายการอาหาร

ขนส่งหมาอย่างนี้อาทิตย์ละสองครั้ง หนึ่งอาทิตย์ก็หนึ่งพันสี่ร้อยตัว หนึ่งเดือนก็ห้าพันหกร้อยตัว หนึ่งปีก็หกหมื่นเจ็ดพันสองร้อยตัว หมาจำนวนมหึมาขนาดนี้ไม่มีบ้านอื่นเมืองไหนมีให้ขนหรอกครับ นอกจากบ้านเราซึ่งอยู่ในฐานะที่เราเรียกได้ว่าเป็นเมืองแม่และเมืองหมา เรียกว่าเมืองหมา อย่างหนึ่งเพราะผมไม่เคยเห็นบ้านไหนเมืองไหนเขามีหมาข้างถนนมากหรือเหมือนอย่างบ้านเรา

แค่ซอยบ้านผมซอยเดียวก็กว่าห้าสิบตัวแล้วครับ จับกลุ่มกันอยู่สามฝูง คือปากซอย ท้ายซอยและกลางซอย กลางซอยนี่อยู่แถวบ้านผม แค่ฝูงนี้ฝูงเดียวก็เกือบๆ ยี่สิบตัวเข้าไปแล้ว วันดีคืนดีก็มีใครจากซอยไหนก็ไม่รู้ ขนลูกหมามาปล่อยรวมฝูงอีกห้าหกตัว คงจะเห็นว่าหมาฝูงนี้ได้รับการดูแลดี เพราะนอกจากเพื่อนบ้านผมจะส่งอาหารให้แล้ว ก็ยังมีคู่ผัวเมียจากซอยไหนไม่รู้อีกเหมือนกัน ขับรถกระบะตระเวนเอาข้าวมาเลี้ยงหมาพวกนี้ มาเกือบทุกวัน

สองคนผัวเมียคู่นี้  ถ้าเห็นรถขนหมาที่ผมพูดถึงคงจะเป็นลมแล้วเป็นลมอีก ไม่ก็คงจะร้องไห้น้ำตาเป็นเผาเต่าเพราะความสงสารหมา

เป็นอย่างนี้ปัญหาเรื่องหมาข้างถนนหรือหมาจรจัดในเมืองไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่งใน กทม. ก็แก้ไม่ตก นับวันมีแต่จะทวีจำนวนมากขึ้นและมากขึ้น พยายามกันหลายทางหลายวิธีแล้ว  แต่ไม่เคยมีวิธีไหนแก้ปัญหาได้เลย จะแก้ได้ก็คราวนี้แหละครับ คือจับเป็นสินค้าส่งออกไปเวียดนาม

ผมก็เป็นคนรักหมาอยู่นะครับ แต่ต้องบอกว่าความรักนี้อยู่พอประมาณ ตั้งแต่มีบ้านของตัวเองก็เลี้ยงหมามาโดยตลอด แต่เลี้ยงก็เลี้ยงแบบเลี้ยงเป็นหมานะครับ ไม่ได้เลี้ยงเป็นลูก เพื่อนๆ ผมจำนวนมาก นับรวมเมียผมไปด้วย เลี้ยงหมาเหมือนว่าหมาเป็นลูก

เพื่อนผมคนหนึ่งเรียกหมาที่เลี้ยงว่าลูกทุกคำ เป็นหมาไทยหลังอานตัวเมีย ซึ่งทั้งรูปร่างหน้าตาและนิสัยไม่น่ารักสำหรับผม แต่หมานะครับ หมาใครหมามัน คนเราฆ่ากันตายเพราะหมาฉันหมาเธอนี้มาเยอะแล้ว

ผมเคยมีประสบการณ์ทำนองนี้ ตอนนั้นเลี้ยงหมาไทยหลังอานอยู่ตัวหนึ่ง ชื่อว่า เมฆเมฆินทร์ เพื่อไม่ให้ฟังเป็นคนมากเกินไป ก็เรียกว่า ไอ้เมฆ… หมาที่เลี้ยงนี่ถ้าหากว่าเป็นหมาไทย ผมตั้งชื่อเป็นภาษาไทยเต็มยศ  มี เกียรติศักดิ์ พักตรพริ้ง สองขวัญ ปลอดประสบ อีกตัวหนึ่งชื่อ เขียวสัมพันธ์ เพราะตัวมันสีเขียว ชื่อไทยนะครับ แม้จะเหมือนชื่อผู้นำเขมรแดงคนหนึ่ง ไอ้ปลอด หรือ ปลอดประสบ นั้นได้ชื่อเพราะตัวดำปลอดทั้งตัว

วันหนึ่งไอ้เมฆก็ไปกัดกันกับหมาเพื่อนบ้าน หมาไทยหลังอานด้วยกัน ตัวพอฟัดพอเหวี่ยงกัน หมากัดกันนี่ปู่ย่าตายายสอนมาว่าอย่าเอาส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกายเราเข้าไปยุ่ง แม้ว่าหมาที่กัดกันนั้นจะเป็นหมาเชื่องๆ ที่เราเลี้ยงมาด้วยกันก็ตาม เพราะตอนกัดกันนั้น หมามันไม่รู้ว่าใครเป็นหมา ใครเป็นคน มันกัดดะ เขาให้ใช้น้ำสาด ใช้น้ำสาดไม่ได้ผลก็ให้ใช้ไม้ท่อนยาวๆ งัดแยกมันออกจากกัน

ผมกับเพื่อนบ้านก็พยายามแยกหมาที่กัดกันอยู่ด้วยการใช้ไม้ ผมพยายามสอดไม้เข้าไปงัดตัวมัน เพื่อนบ้านพยายามตี ตีอย่างแรงและตีไอ้เมฆของผมอยู่ตัวเดียว ไม่ตีหมาตัวเองเลย ไอ้เมฆโดนตีเป็นสิบที ผมก็เลือดขึ้นหน้าซีครับ บอกว่าถ้าไม่หยุดตีหมาผม ผมจะตีคุณ ไม่ได้พูดจามองหน้ากันอีกเลยครับ ตั้งแต่นั้น

ผมเหมือนคนไทยทั่วไป คือไม่ว่าจะรักหมาหรือไม่รักหมาก็ไม่เคยคิดอยากจะกินเนื้อหมา คนไทยเราไม่เคยมองหมาว่ามันเป็นอาหารแบบเดียวกับที่มองหมู นอกจากจะไม่กินแล้วก็ยังรังเกียจคนที่กินเนื้อหมา เจอใครฆ่าหมาเป็นต้องแจ้งตำรวจ ข้อหาอะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน  เพราะว่าไปหมูหมาวัวควายไก่เป็ดก็ไม่น่าจะต่างกันตรงไหน

สมัยผมเข้ากรุงเทพฯใหม่ๆ นั้น เคยมีข่าวใหญ่ลงหนังสือพิมพ์อยู่หลายวัน คือตำรวจไปจับโรงงานเชือดหมา เอาเนื้อหมาไปทำลูกชิ้น ทำเอาลูกชิ้นซึ่งทำจากเนื้อวัวซบเซาไปพักใหญ่ เพราะคนซื้อคนกินกลัวว่าจะเป็นลูกชิ้นเนื้อหมา ตอนนั้นยังไม่มีลูกชิ้นเนื้อหมู

แต่เขาว่าลูกชิ้นเนื้อหมาอร่อยกว่าลูกชิ้นเนื้อวัวนะครับ ซึ่งผมไม่ได้แปลกใจ มีใครคิดทำลูกชิ้นเนื้อหมาส่งออกไปขายประเทศเวียดนามได้ตอนนี้ ผมว่ารวยแน่ๆ ก็ให้รวยกันไปตามสะดวกเถอะครับ ผมไม่เอาด้วย

ถ้าจะมีใครคิดจะทำลูกชิ้นเนื้อหมาในกรุงเทพฯ นี่ วัตถุดิบมีเหลือเฟือนะครับ แค่ซอยบ้านผมบ้านเดียวก็ห้าสิบกว่าตัวแล้ว มาเอาไปได้ครับ กฎหมายคงจะไม่ได้ห้าม ผมเองก็ไม่ได้หวง แต่…ซอยบ้านผมนี่ไม่ได้มีผมคนเดียวนะครับ แต่คนอีกครึ่งซอยเขาหวง เขาเลี้ยง เขารัก เขาดูแลอยู่ มาจับให้เห็นนี่  มีคนแจ้งตำรวจแน่ แม้จะไม่รู้ว่าแจ้งด้วยข้อหาอะไรก็ตาม

ผมกินเนื้อสัตว์ได้ทุกประเภท แต่เลือกที่จะไม่กินอยู่บ้างบางประเภท  เนื้อหมาเป็นประเภทหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นกุ๊กไหนเหลาไหนทำแล้วบอกว่าอร่อยเหลือเกิน ผมก็จะไม่มีวันกินแล้วรู้สึกว่าอร่อย อะไรที่ตะขิดตะขวงใจที่จะกิน จะไม่มีวันเป็นของที่กินแล้วอร่อยสำหรับผม

ตัวเหี้ย แย้ ตะกวด จระเข้ อึ่งอ่าง อะไรพวกนี้ผมกินได้ทั้งนั้นแหละครับ แต่มันจะรู้สึกตะขิดตะขวงใจ ไม่ใช่นักกินนักชิม ไม่ใช่นักลองกิน ไม่ใช่นักแสวงหาสัตว์หายากมากิน แล้วก็ไม่ได้อดอยากปากแห้ง

คงจะเป็นเรื่องยากหรือเป็นไปไม่ได้เลยก็ว่าได้  ที่จะให้คนไทยทั่วไปกินเนื้อหมา โดยเฉพาะกินได้อย่างอร่อยมากๆ แบบคนเวียดนาม  หรืออย่างน้อยกินได้แบบไม่ตะขิดตะขวงใจ สำหรับคนไทยบางคนนั้นให้กินเนื้อหมาก็คงเหมือนถูกบังคับให้กินเนื้อคน และบางคนอาจจะรู้สึกเหมือนถูกบังคับให้กินเนื้อลูกตัวเอง

อย่างที่บอก เพื่อนผมคนหนึ่งเรียกหมาที่เลี้ยงว่าลูกทุกคำ ผมไม่มีวันคิดว่าหมาตัวไหนเป็นลูกผมหรอกครับ  แต่บางทีเหมือนกันที่เห็นมันแล้ว มีความรู้สึกเหมือนว่ามันเป็นลูกเพื่อน

สำหรับคนไทยจำนวนมากนั้นหมาไม่ได้เป็นแค่หมา หรือเป็นแค่สัตว์เลี้ยงชนิดหนึ่ง มีความหมายมากกว่านั้นมาก อาจจะเป็นเหมือนเพื่อน เหมือนลูกหลาน เหมือนข้าเก่าเต่าเลี้ยงผู้ซื่อสัตย์และจงรักภักดี ทั้งหมดนี้โดยนัยยะและความรู้สึกเหมือนว่าหมานั้นเป็นคน ไม่มีสัตว์เลี้ยงชนิดที่ทำให้คนรู้สึกได้ว่าเป็นคนเหมือนตนเท่ากับหมาหรอกครับ หมาที่ฉลาดและแสนรู้นั้นพูดกันรู้เรื่องแบบที่ยากจะนึกถึงว่าเป็นไปได้

เรื่องนี้หมาฝรั่งนั้นเป็นเลิศ แม้แต่หมาฝรั่งที่บ้านผมเองซึ่งเลี้ยงอยู่ตอนนี้ สั่งนั่งสั่งนอนสั่งเข้าบ้านเข้ากรงได้หมด นี่ขนาดไม่ได้จบมหาวิทยาลัย ไม่เคยเข้าโรงเรียนนะครับ พูดกันรู้เรื่องขนาดนี้แล้วจะกินกันลงได้อย่างไร

สำหรับหมาข้างถนนหรือหมาจรจัดในบ้านเรา อย่างหมาในซอยบ้านผม มันก็ฉลาดและรู้ตามที่ควรจะรู้นะครับ เด็กทำงานบ้านของบ้านผมนั้นปรุงอาหารให้มันกินอยู่เป็นครั้งคราว เวลาเดินผ่านบ้านมันก็มาเมียงๆ มอง ๆ หา ประตูใหญ่หน้าบ้านเปิด หลายตัวก็มารอๆ อยากเข้ามาในบ้านแต่ก็ไม่กล้าเข้ามาเต็มตัว รีๆรอๆ เหมือนจะรอให้เรียกเชิญ

สำหรับหมาข้างถนนในเมืองไทยนั้น ส่วนหนึ่งนับว่าเป็นพาหนะเลยนะครับ เป็นพาหนะที่จะนำคนไปสู่ความสุข เหมือนอย่างสองคนผัวเมียที่ขับรถนำข้าวนำอาหารมาเลี้ยงหมาในซอยบ้านผมนั่น จะมากันจากซอยไหนไม่รู้ รู้แน่ๆ ว่าทั้งสองคนมีความสุขที่ได้นำข้าวมาเลี้ยงหมา ลงทุนนิดหน่อย แต่ผมว่าคุ้มนะครับกับความสุขที่รู้สึกว่าตัวเองได้รับ นี่ยังไม่นับความรู้สึกที่ได้ทำบุญ และเผลอๆ ตายไปแล้วจะได้ไปสวรรค์

แหล่งที่มา: ข่าวมูลนิธิสงเคราะห์สัตว์ ฉบับที่ 2 ปี 2553

โลกเปลี่ยนแปลงไปเยอะ ยุคสมัยก็เปลี่ยนแปลงไปด้วย โลกหมุนเวียนเปลี่ยนไปวันแล้ววันเล่า วาระต่างๆ จากปีใหม่ล่วงมาตรุษจีน ถ้ายึดติดธรรมเนียมฝรั่งก็ต้องพ่วงวาเลนไทน์ วันที่ ๑๔ กุมภาพันธ์ เข้าไปด้วย จากนั้นก็ตามด้วยวันสงกรานต์ ปีใหม่ไทย จนเวียนมาบรรจบครบถึงวันส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่กันอีกรอบ

นอกจากวันพิเศษที่ยึดถือกันมาเป็นประเพณีดังกล่าวแล้ว ยังมีวันอันเนื่องมาจากประเพณีทางสังคม ต้องหาของขวัญ ต้องหาเงินช่วย เพื่อชำระค่า “ภาษีสังคม” วันเหล่านี้ได้แก่ วันเกิด วันแต่งงาน งานบวช งานทำบุญขึ้นบ้านใหม่ งานหมั้น งานฉลองตำแหน่ง งานเลี้ยงส่ง อำลาอาลัย ฉลองสอบติด ฉลองปริญญา งานฉลองประจำปี ฯลฯ  ทั้งหมดทั้งมวลนี้ก็หนีไม่พ้นจะต้องมีงานฉลองและจับรางวัล แลกของขวัญกัน ซึ่งเป็นความสนุกสนาน ช่วยกระชับความสัมพันธ์นานปีมีหน หรือถ้าไม่มีการจับรางวัลก็ต้องหาของขวัญเพื่อนำมามอบให้กันและกันตามธรรมเนียม เพื่อเป็นการแสดงออกถึงนำ้ใจไมตรี “ของขวัญ แบบไหนที่ผู้รับไม่อยากได้” แต่ผู้ให้ก็ทำเป็นไม่รู้…เช่น สัตว์เลี้ยง ใครนิยมให้สัตว์เลี้ยงเป็นของขวัญแก่ผู้อื่นนี่ต้องขอร้องเลยเพราะเท่ากับว่าไปเพิ่มภาระให้ผู้รับต้องมานั่งกระเตงเลี้ยงดูมันอีก  ส่วนใหญ่จะให้พวกลูกสัตว์ตัวเล็กๆ เสียด้วย  ทำให้ผู้รับต้องมานั่งประคบประหงมทนทุกข์ทรมานเลี้ยงดูมันด้วยความสงสาร  มันก็ทรมานด้วยเพราะต้องพรากจากอกแม่ ต้องมาถูกขัง คนรับ เลี้ยงเป็นมั่งไม่เป็นมั่ง บางทีมาเจ็บป่วยตายไปก็เยอะ บาปค่ะ

ลูกเพื่อนดิฉันได้ของขวัญเป็น“ลูกกระต่าย” มาคู่หนึ่ง โอ้โฮ!  มันกินเก่งน่าดู เคี้ยวจั้บๆ ทั้งวัน แถมทั้งอึ ทั้งฉี่ เหม็นหึ่ง เอามาเลี้ยงไม่นานเด็กก็เริ่มเบื่อ เหลือแต่พ่อแม่ต้องมานั่งผลัดเวรกันให้อาหารมันต่อเหม็นเท่าไหร่ก็ต้องจำทน สุดท้ายทะเลาะกับเพื่อนข้างห้องที่ในคอนโดฯ เขามายืนด่าฉอดๆ ก็เรื่องเหม็นอึ เหม็นฉี่เจ้ากระต่ายนี่แหละค่ะ ในที่สุดต้องขนกระต่ายเจ้าปัญหาไปปล่อยป่า  หมดเวรหมดกรรมกันเสียที

อีกเจ้าหนึ่งมีคนให้ “ลูกหมา” มาเป็นของขวัญ ตอนได้มาใหม่ๆ นี่น่ารักมาก เป็นพันธุ์เซนเบอร์นาร์ดด้วย เลี้ยงไปเลี้ยงมา มันก็โตเอา ๆ พรวดๆ เลย แถมกลิ่นยังเหม็นสาบรุนแรง ต้องขยันอาบนำ้ให้บ่อยๆ ไม่งั้นทั้งเห็บ ทั้งหมัด ขี้เรื้อน กินสารพัด เพื่อนดิฉันก็ไม่ค่อยมีเวลา แถมพออาบน้ำให้มันแต่ละที มันดิ้นสะบัดซะนำ้กระจายเต็มหน้าคนอาบ เข้าตาเข้าจมูกเหม็นเลอะเทอะ เละเทะไปหมด จนเพื่อนดิฉันอยากกลับไปฆ่าไอ้เจ้าคนให้ของขวัญนี้เลยทีเดียวแหละ
ผลสุดท้ายก็ต้องทนให้มันเป็นขี้เรื้อนงอมแงม ในที่สุดก็ค่อยๆ ย่องจับมันใส่รถบรรทุกแล้วเอาไปปล่อยที่วัด เพราะหมดปัญญารักษา ถึงแม้จะสงสารมันแต่คุณเธอก็สงสารตัวเองมากกว่า

จากหนังสือ คู่สร้าง-คู่สม

แหล่งที่มา: ข่าวมูลนิธิสงเคราะห์สัตว์ ฉบับที่ 2 ปี 2553