เจี๊ยบ ….ไก่จรจั ด

เรณู พิณธุรักษ์

นับตั้งแต่ประเทศไทยประสบวิกฤตการณ์โรคไข้หวัดนก คนไทยจำนวนไม่น้อยที่นั่งดูโทรทัศน์ อ่านหนังสือพิมพ์ด้วยใจสลดหดหู่ เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่จับไก่นับหมื่นนับแสนตัวที่แข็งแรง ไม่มีวี่แววของโรคไข้หวัดนกถูกโยนลงบ่อและฝังทั้งเป็น ความผิดโทษฐานอาศัยอยู่ในรัศมี 5 กม. จากจุดที่เป็นโรค ลองคิดดูเล่นๆ ว่า หากมีประเทศหนึ่งประเทศใดเกิดมีความคิดป้องกันการระบาดของโรคซาส์โดยฆ่าคนที่อาศัยอยู่ในรัศมี 5 กม. เช่นเดียวกับการแก้ไขปัญหาโรคไข้หวัดนก จะตามอย่างกันไหมนี่ ?! เพราะโรคซาส์ติดต่อง่ายกว่าโรคไข้หวัดนกตั้งแยะ....

โรคไข้หวัดนกทำให้บางท่านมีโรคเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งโรค คือ โรคกระต่ายตื่นตูม ติดตามด้วยโรควิตกจริตกำเริบ ดังเช่นบางท่านที่เลี้ยงไก่เป็นสัตว์เลี้ยงไว้ดูเล่นสวยงาม มีความตระหนกตกใจ พยายามผลักดันไก่ให้พ้นจากความรับผิดชอบ ด้วยการแจ้งให้ทางราชการมาจับไก่ในบ้านของตนไปทำลาย โดยที่มันเองไม่ได้ไปสมาคมกับไก่ที่ไหน และก็ยังเดินคุ้ยเขี่ยหาอาหารอย่างสบายใจ ไม่รู้ชะตากรรมที่กำลังจะมาถึง ทั้งๆ ที่ทางราชการประกาศว่า โรคไข้หวัดไม่ติดต่อมาถึงคน หากไม่สัมผัสกับไก่ที่เป็นโรคโดยตรง เมื่อเจ้าหน้าที่ยังไม่มาจับให้ทันใจ ก็เปิดกรงปล่อยไก่ออกไปให้พ้นบ้าน กลายเป็นไก่จรจัด...ตามยถากรรม

บ้านเราได้รับผลพวงจากเหตุการณ์นี้โดยไม่รู้ตัว กล่าวคือ วันหนึ่งได้มีไก่แจ้ตัวเมีย ขนสีน้ำตาลแดงบินเข้ามาหลังบ้าน ทั้งๆ ที่มีหมาอยู่หลายตัว จึงต้องรีบต้อนหมาเข้าบ้านด้วยเกรงว่าจะกัดไก่ ได้สอบถามเพื่อนบ้านใกล้เคียงว่าไก่ของใครหลงมา ปรากฎว่าไม่มีใครเป็นเจ้าของ บางบ้านเจ้าไก่ตัวนี้เคยเข้าไปอาศัยอยู่ในบ้านเขามาแล้วด้วย บางบ้านก็มีไก่มาอาศัยอยู่เช่นกัน เราจึงต้องรับเลี้ยงไก่จรจรไว้ในบ้านอีกตัวตั้งชื่อให้ว่า “ เจี๊ยบ ” ปล่อยให้อยู่ตามธรรมชาติ ตอนกลางวันมันจะเดินคุ้ยเขี่ยอาหารบริเวณหลังบ้านได้อย่างสบายใจ ตอนเย็นจะบินไปเกาะนอนอยู่บนกำแพงรั้วหรือบนต้นไม้ เมื่อโปรยอาหารให้ในวันแรกๆ จะเดินหนี แต่วันต่อๆ มาเริ่มคุ้นเคย เดินเข้ามาใกล้ๆ นอกจากนี้เจ้าเจี๊ยบยังมีเพื่อนร่วมชะตากรรมมากินอาหารด้วย คือ นกเขา นกกางเขน นกพิราบ ฯลฯ ตอนแรกมันแสดงความเป็นเจ้าของ ไล่ตีพวกนกเหล่านั้น แต่ในที่สุดก็ยอมแพ้ มองดู ให้จิกกินตามสบาย

เจี๊ยบเป็นไก่ที่รู้จักรักษาตัวรอด คงจะผจญภัยามามาก หากเมื่อใดมีหมาออกมาวิ่งหลังบ้าน มันจะหลบมอบนิ่งในพุ่มไม้ ไม่ไหวติงได้เป็นเวลานานๆ รอดพ้นสายตาหมาไปได้ทุกครั้ง

คืนวันหนึ่ง เวลาประมาณตีหนึ่งครึ่ง ได้ยินเสียงเจี๊ยบร้อง เรารีบออกไปดู ปรากฎว่ามีงูเหลือมตัวใหญ่ยาวพอที่จะกินไก่ได้เลื้อยอยู่บนต้นชมพู่ เมื่อเอาไฟฉายส่องมันจึงเลื้อยหายไป เราปรึกษากันว่า หากปล่อยเจี๊ยบให้นอนอยู่ข้างนอกเช่นนี้ สักวันมันคงต้องถูกงูเหลือมกันแน่ๆ ต้องหาทางป้องกันด้วยการพอใกล้ค่ำจะอุ้มไปนอนในห้องเล็กที่มีมุ้งลวดมิดชิด งูไม่สามารถเข้าได้ ดูเหมือนเจี๊ยบจะรู้สึกถึงความปลอดภัยในเรื่องนี้ เพราะตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา พอถึงเวลาใกล้ค่ำ มันจะเดินเข้ามาใกล้ๆ ประตู เพื่อรอให้อุ้มเข้าไปนอนในห้องทุกวัน