โลกเปลี่ยนแปลงไปเยอะ ยุคสมัยก็เปลี่ยนแปลงไปด้วย โลกหมุนเวียนเปลี่ยนไปวันแล้ววันเล่า วาระต่างๆ จากปีใหม่ล่วงมาตรุษจีน ถ้ายึดติดธรรมเนียมฝรั่งก็ต้องพ่วงวาเลนไทน์ วันที่ ๑๔ กุมภาพันธ์ เข้าไปด้วย จากนั้นก็ตามด้วยวันสงกรานต์ ปีใหม่ไทย จนเวียนมาบรรจบครบถึงวันส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่กันอีกรอบ

นอกจากวันพิเศษที่ยึดถือกันมาเป็นประเพณีดังกล่าวแล้ว ยังมีวันอันเนื่องมาจากประเพณีทางสังคม ต้องหาของขวัญ ต้องหาเงินช่วย เพื่อชำระค่า “ภาษีสังคม” วันเหล่านี้ได้แก่ วันเกิด วันแต่งงาน งานบวช งานทำบุญขึ้นบ้านใหม่ งานหมั้น งานฉลองตำแหน่ง งานเลี้ยงส่ง อำลาอาลัย ฉลองสอบติด ฉลองปริญญา งานฉลองประจำปี ฯลฯ  ทั้งหมดทั้งมวลนี้ก็หนีไม่พ้นจะต้องมีงานฉลองและจับรางวัล แลกของขวัญกัน ซึ่งเป็นความสนุกสนาน ช่วยกระชับความสัมพันธ์นานปีมีหน หรือถ้าไม่มีการจับรางวัลก็ต้องหาของขวัญเพื่อนำมามอบให้กันและกันตามธรรมเนียม เพื่อเป็นการแสดงออกถึงนำ้ใจไมตรี “ของขวัญ แบบไหนที่ผู้รับไม่อยากได้” แต่ผู้ให้ก็ทำเป็นไม่รู้…เช่น สัตว์เลี้ยง ใครนิยมให้สัตว์เลี้ยงเป็นของขวัญแก่ผู้อื่นนี่ต้องขอร้องเลยเพราะเท่ากับว่าไปเพิ่มภาระให้ผู้รับต้องมานั่งกระเตงเลี้ยงดูมันอีก  ส่วนใหญ่จะให้พวกลูกสัตว์ตัวเล็กๆ เสียด้วย  ทำให้ผู้รับต้องมานั่งประคบประหงมทนทุกข์ทรมานเลี้ยงดูมันด้วยความสงสาร  มันก็ทรมานด้วยเพราะต้องพรากจากอกแม่ ต้องมาถูกขัง คนรับ เลี้ยงเป็นมั่งไม่เป็นมั่ง บางทีมาเจ็บป่วยตายไปก็เยอะ บาปค่ะ

ลูกเพื่อนดิฉันได้ของขวัญเป็น“ลูกกระต่าย” มาคู่หนึ่ง โอ้โฮ!  มันกินเก่งน่าดู เคี้ยวจั้บๆ ทั้งวัน แถมทั้งอึ ทั้งฉี่ เหม็นหึ่ง เอามาเลี้ยงไม่นานเด็กก็เริ่มเบื่อ เหลือแต่พ่อแม่ต้องมานั่งผลัดเวรกันให้อาหารมันต่อเหม็นเท่าไหร่ก็ต้องจำทน สุดท้ายทะเลาะกับเพื่อนข้างห้องที่ในคอนโดฯ เขามายืนด่าฉอดๆ ก็เรื่องเหม็นอึ เหม็นฉี่เจ้ากระต่ายนี่แหละค่ะ ในที่สุดต้องขนกระต่ายเจ้าปัญหาไปปล่อยป่า  หมดเวรหมดกรรมกันเสียที

อีกเจ้าหนึ่งมีคนให้ “ลูกหมา” มาเป็นของขวัญ ตอนได้มาใหม่ๆ นี่น่ารักมาก เป็นพันธุ์เซนเบอร์นาร์ดด้วย เลี้ยงไปเลี้ยงมา มันก็โตเอา ๆ พรวดๆ เลย แถมกลิ่นยังเหม็นสาบรุนแรง ต้องขยันอาบนำ้ให้บ่อยๆ ไม่งั้นทั้งเห็บ ทั้งหมัด ขี้เรื้อน กินสารพัด เพื่อนดิฉันก็ไม่ค่อยมีเวลา แถมพออาบน้ำให้มันแต่ละที มันดิ้นสะบัดซะนำ้กระจายเต็มหน้าคนอาบ เข้าตาเข้าจมูกเหม็นเลอะเทอะ เละเทะไปหมด จนเพื่อนดิฉันอยากกลับไปฆ่าไอ้เจ้าคนให้ของขวัญนี้เลยทีเดียวแหละ
ผลสุดท้ายก็ต้องทนให้มันเป็นขี้เรื้อนงอมแงม ในที่สุดก็ค่อยๆ ย่องจับมันใส่รถบรรทุกแล้วเอาไปปล่อยที่วัด เพราะหมดปัญญารักษา ถึงแม้จะสงสารมันแต่คุณเธอก็สงสารตัวเองมากกว่า

จากหนังสือ คู่สร้าง-คู่สม

แหล่งที่มา: ข่าวมูลนิธิสงเคราะห์สัตว์ ฉบับที่ 2 ปี 2553